Het allereerste teken dat ik uberhaupt een verhaal in mij had kreeg ik in 2007. Het schilderij van Munch, de Schreeuw, herinnert mij daar nog altijd aan. Het beeld van een wanhopige man, eenzaam op de brug, zijn roep is zichtbaar maar het geluid ontbreekt.
Dit gevoel uitte zich bij mij toen in een tik, een tuffend geluid achter in mijn keel. Het werd steeds erger, anderen hoorden het, ik kon het ook niet meer tegenhouden.
Er roerde zich iets in mij. Later werd het omschreven als een enorme opgeblazen binnenwereld die zat te pushen, een ballon die op knappen stond, uit een drukventiel ontsnapten pufjes — dát waren die tikgeluiden.
Dat wat zich diep van binnen in mijn afspeelde zocht een weg naar buiten. Alsof ik al heel lang iets wilde zeggen, maar niet wist hoe. Alsof het niet mocht, alsof ik het niet kon. Het gevolg was een burnout. Ik wist het gewoon niet meer.
Een heel verhaal van mij was blijven liggen. Hoe oud was ik? 41. De tijd begon te dringen, en stil houden ging niet langer. Koste wat het kost, ik had iets te vertellen. En dat moest eruit.