Zes jaar deed ik over het boek. Als ik dat vooraf had geweten, was ik er waarschijnlijk niet aan begonnen. Maar omdat er een drang was dit verhaal rond te krijgen zette ik door.
En toen ineens was het af. Ik mocht stoppen met het peinzen over zinnen. ’s Nachts uit bed stappen om snel een ingeving op te schrijven hoefde ook niet meer. Tijdens het wandelen kon ik weer om me heen gaan kijken. Het verhaal was uit mijn hoofd. Het was goed zo, het lag nu keurig digitaal opgeslagen.
Niet te bevatten eigenlijk: binnenkort zouden al die woorden op papier staan. Dan ging er daadwerkelijk een kaft omheen. Een uitgever zoeken kon, maar omdat mijn verhaal zo terugging naar waar ik vandaan kwam, wilde ik de vormgeving niet uit handen geven. Het boek uitbrengen was iets dat ik zelf moest doen.
Dus ging ik op zoek naar een eindredacteur, een vormgever en een drukkerij. Offertes vergelijken, gesprekken voeren, voelen of het klopte. En ondertussen zag ik mijn boek groeien: regelafstand en lettertype, het voorstel om een schilderij van mij te gebruiken voor de omslag.
En dan die andere vraag, over het moment suprême: hoe organiseer je een boekpresentatie? Datum prikken, locatie regelen, mensen uitnodigen. Het begon inmiddels behoorlijk te kriebelen. Hoe kleed ik zo’n middag bijvoorbeeld aan? Oftewel; hoe zal ik mijn boek eens in de wereld zetten? Daar mocht ik over na gaan denken.