Ik zat vast in een oud verhaal en probeerde me daarvan los te maken. Meteen kwamen de stemmen.
Moet ik dit wel doen? Is een boek uitgeven wel voor mij weggelegd? Moet ik niet gewoon weer gaan werken? Ze zullen wel denken: daar heb je hem weer met zijn wilde ideeen
Het waren stemmen van vroeger die me uitdaagden. Dat wist ik maar al te goed. Maar eigenlijk wilden ze me helpen, zo moest ik het zien. Als ik een nieuw verhaal wilde beginnen, moest ik eerst dit verhaal over mijn geboortegrond en afkomst tot een mooi einde brengen. Met wortels stond ik sterker. Er zou ruimte ontstaan om het stemmetje, dat toen zo nadrukkelijk op de deur bonsde, een eigen geluid te geven.
Stug schreef ik door. Gesteund door de aanmoedigingen van mijn schrijfcoach. Blij dat ik een creatieve manier had gevonden om orde op zaken te stellen, zette ik door.
Het leidde na vier jaar schrijven tot een eerste versie. Die liet ik, naast mijn schrijfcoach, voor het eerst door iemand anders lezen. Hij zag dat het goed was. Dat gaf me vertrouwen. Toch klopte het voor mijn gevoel nog niet helemaal. En dus schreef ik verder.